Volgend jaar verschijnt het boek Eerste Hulp Bij Relatieongelukken (EHBR) bij uitgeverij Scriptum. Naast de casussen van de mensen die bij mij op de praktijk komen, hoor ik graag bij welke relatieongelukken jij graag hulp wilt of had willen hebben.
Als je jouw vraag instuurt, zal ik daar hier summier op antwoorden en er (als daartoe aanleiding is) in mijn boek uitgebreider op in gaan.
Reacties alleen met (verzonnen) voornaam: bescherm je eigen privacy op internet!! Doe jij het niet, dan doe ik het voor jou: alle reacties worden eerst gescand op per ongeluk geplaatste achternamen en foto’s!
Caroline Franssen
Wil je meer over mij en mijn manier van coachen lezen, kijk dan op mijn website: http://www.CarolineFranssen.nl
Mijn vraag is: is samenwonen (cohabitation) een goede manier om voor te bereiden voor het huwelijk of om echtscheidingen te vermijden?
Zie hier het antwoord: Samenwonen voor het huwelijk
Hoe hou je je relatie leuk als de een werkeloos wordt en de ander (gelukkig) nog steeds een drukke fulltime baan heeft. Als de een (gelukkig) heel relaxed is onder zijn werkeloosheid is en de ander steeds ongeduldiger wordt. (Doe iets! Al is het maar vrijwilligerswerk.)
Het antwoord vind je in het stukje: Hoe krijg ik mijn werkloze partner in beweging?
Hoe ga je om met een relatie die nog vrij pril is (1 1/2 jaar) maar zo nu en dan botst omdat je beiden al een aardige rugzak uit je verleden bij je hebt. Allebei hebben we genoeg meegemaakt en dergelijke. Ik kom uit een relatie van 21 jaar en hij uit een huwelijk van 13 jaar.
We zijn dol op elkaar maar begrijpen elkaar ook niet altijd. Door gewoontes en verworven ‘vrijheden’ knalt t wel eens. Hoe gaan we hier mee om?
Deze vraag is niet specifiek genoeg om te kunnen beantwoorden.
Is het verstandig om met iemand te gaan samenwonen die af en toe stoom moet afblazen op zijn eigen plek omdat het te heet word onder zijn voeten?
Wij hebben allebei een huwelijk van 12 jr achter de rug en nu een relatie van 2 jr.
Zie hier het antwoord: Is samenwonen verstandig?
wij zijn 2 ZZP’ers in het communicatievak, dat gaat goed, we zijn allebei hoogsensitief, hebben 2 kinderen die extra zorg nodig hebben, we hebben onze rust hard nodig; Praten kunnen we; ook openhartig; af en toe een afspraakje maken we; maar ik zou meer nabijheid, intimiteit en seks in ons (mijn) leven willen brengen. Daar houd ik namelijk erg van; alleen, ik krijg het niet duurzaam voor elkaar. Er is wel eens een impuls (vb. tantrayoga video bekijken en oefeningen doen) ; dat doen we dan even; en het zakt weer weg; hoe houd ik dit levend bij ons?
Antwoord: Seks levendig houden?
Waarom is het zo moeilijk boosheid jegens een notoire vreemdganger los te laten?
Antwoord: Vreemdganger loslaten:
Zeggen dat je veel van de ander houdt, maar niet willen/kunnen/durven samenwonen, hoe valt dit te rijmen? Het antwoord is al gegeven inmiddels, denk ik?!
“Er wordt dus óók hier nog iets “teruggehouden” in de relatie”. “Ze kiezen net niet helemaal voor elkaar”.
Het antwoord hier: Niet willen samenwonen
Heej, ik herken dit ook echt heel erg in mijn ‘relatie’ (eigelijk nooit echt geweest) met een jongen. Maar ik voel me nou ineens heel schuldig..heb ik het nou echt allemaal gedaan? is het nou mijn fout? komt het nou door mij dat we altijd ruzie hebben, of had hij er inderdaad gewoon moeten zijn? die vragen zijn natuurlijk niks zonder het verhaal. Ik ben eind 2009 zwanger geworden van een jongen (niet helemaal gewilde seks), in december een miskraam gehad (hij wilde dat, ik was in paniek en ging in zijn besluit maar mee) en in begin mei een bevalling gehad van een dood kind. Ja het was dus een tweeling!!! hij is nooit meegeweest..en ik zit al een half jaar tegen hem te zeggen dat hij langs moet komen, dat hij naar het ziekenhuis moet, dat hij me met troosten/steunen noem maar op. Het enige wat ik krijg is smsjes. is het nou echt allemaal mijn schuld???
Beste Esther hier vind je mijn antwoord: Had hij er moeten zijn?
mijn vriend en ik kennen elkaar nu ruim drie jaar hij is bijna 44 en ik 43 ,we wonen niet dicht bij elkaar zo n 56 kilometer…
nu is het geval dat we het vaak over samen wonen hebben gehad maar toen was alles nog goed en sinds kort is zijn eigen zaak ten einde gekomen en is hij met een hele hoop schulden komen te zitten heeft nog geen ander werk weten te vinden …
en ik ben nu niet meer zo van het samen wonen , ik heb zelf vier kids en hebben het goed , maar de ellende waar hij nu in is terecht gekomen daar worden we niet blij van
hij wil maar samen wonen omdat hij zijn koophuis uit moet
maar hij vind het raar dat ik er nu een andere kijk op heb .
ook de tijdelijke baantjes die hij tot nu toe effe had [snachts bevoorraden in een groot magazijn}dragen ook niet toe aan een normale samenwoonsituatie waarbij je een beetje hetzelfde ritme leeft…
wie weet raad
groetjes lin
Bekijk het antwoord hier: Is er hoop in een hopeloze situatie?
mijn partner heeft bindingsangst maar ik kom er niet goed achter wat zijn ervaring en of beleving hierbij is. bindingsangst kent vele vormen. tot nu toe is de relatie al 2x hierop stukgelopen. toch geef ik heel veel om hem en het vond het stukje wat jij schreef over de vraag hoe het dan zit met je eigen bindingsangst als je in een relatie blijft hangen waarin partners zich niet echt binden.
kun je hier iets meer over zeggen.
Gezien je vraag, ben ik benieuwd of je gedaan hebt wat ik in het stukje over bindingsangst Niet willen samenwonen heb aangeraden. Je blijft je aandacht namelijk op je partner richten, terwijl je je beter met jezelf kunt bezig houden.
Ik heb het idee dat ik alleen aan het werk ben om de langlopende relatie goed te houden. Manlief vind alles wel prima, richt zich op het gezin, maar ik zie een toekomst samen waarbij we elkaar steeds meer aan het verliezen zijn. En dit wil ik niet maar kan het niet alleen….
Hallo Miriam,
Als jouw man alles prima vindt en jij niet, dan is het waarschijnlijk tijd om zelf een gesprek aan te gaan met een coach of therapeut. Lees ook dit antwoord: Mijn partner ontkent ieder probleem.
Ook deze artikelen zijn mogelijk interessant voor je: de Kenau en het watje en Geit kom van de haverkist, echte mannen hebben ruimte nodig
Ik heb al 8 jaar een relatie met een getrouwde man. Mijn partner is op de hoogte en staat open voor deze tweede liefde. Hij gunt me dit. De vrouw van mijn vriend keurt zijn liefde voor mij af en wil dat hij zijn relatie met mij verbreekt. Hij wil dit niet maar belooft regelmatig onder dreiging met scheiding aan zijn vrouw dit te doen. Tevergeefs tot nu toe. Ik hou met heel mijn hart van mijn vriend en wil hem voor geen goud kwijt. Wat is goed voor mij in deze situatie?
Mijn antwoord vind je hier: De vrouw van mijn vriend dreigt met scheiding
Vroeger hadden we vaak seks, maar dat was eigenlijk omdat IK het wilde. Vroeger (wij zijn inmiddels 15 jaar samen) was ik een controlfreak en richtte ik mij veel te veel op de kinderen. Nu na psychotherapie van mijn kant ben ik mijn eigen zachte zelf. Heerlijk. Nu ‘dwing’ ik dus ook niet meer tot seks. En hopla, dan is het ook afgelopen. Mijn man – met wie ik trouwens geestelijk heel goed klik – is nog te weinig bezig met zijn eigen seksualiteit. Dat kan ook wel, want hij heeft nog een jeugdtrauma (geestelijke verwaarlozing, geen misbruik, hoor) waar hij momenteel mee bezig is. Ik houd erg veel van hem, dus ik ga niet ‘buiten de deur snoepen’. Wat zou ik kunnen doen om onze seks terug te krijgen, maar dan op een heel ander niveau? Liever geen tantra of zo, maar gewoon seks uit liefde en respect.
Tantra is seks uit liefde en respect. Gaat vaak om hele zachte aanraking en werkelijk bij je gevoel zijn. Kijk eens op http://www.abhika.nl, de site van collega Theo de Klein
Caroline,
Eerst dankje wel voor de altijd weer informatieve nieuwsbrief Deze is heel uitgebreid en dat vind ik heel fijn
Verder heb ik een vraag: Wat doe je met mensen die alles ondermijnen?
(wat heel gemeen is vind ik, maar dit terzijde)
(ze halen je uit je waarde)
Groeten van Monica
Mensen die alles ondermijnen, kun je beter uit de weg gaan. Als anderen er in slagen om jou uit je waarde te halen, kan het zijn dat ze iets in jou raken dat dringend geheeld moet worden. Dan is het het overwegen waard om daar zelf voor in therapie te gaan.
Wat is het recept om een relatie van 11 jaar goed draaiend te houden, als je samen twee (hele) jonge (nog niet schoolgaande) kinderen hebt? Hoe kan je als vrouw minder ‘eisen’ en ‘verwachtingen’ stellen die je partner toch niet kan opvolgen, maar die bij vrouwen zo herkenbaar en vanzelfsprekend zijn? En in het geval je al een tijdje met het idee van een echtscheiding worstelt, maar je enige remming je kinderen zijn waarvan je vreest dat je ze een traumatische ervaring aandoet en bang bent in hoeverre dit negative weerslag op hun leven en hun verdere ontwikkeling zal veroorzaken, hoe bereik je dan de meest optimale beslissing en hoe weet je welke de juiste keuze is?
Je kunt niet weten wat de juiste keuze is. Om te weten wat in jouw situatie werkt, kun je het beste samen met je partner voor een Relatie APK® naar mijn praktijk komen. Als je partner niet mee wil komen, dan kun je zelf komen voor een relatiegesprek. Volgend jaar geef ik voor mensen die overwegen om te gaan scheiden een dag: Scheiden, ja of nee?.
Ik woon ruim twee jaar samen met mijn partner. Er is maar 1 ding waar wij regelmatig ruzie over hebben en dat is het huishouden. Mijn man ruimt echt niets, maar dan ook niets op. Als ik een weekendje weg ga is het huis een chaos als ik thuis kom en ook als ik een dag gewerkt heb en hij vrij was is het een troep. Ik heb hem op diverse manieren aangesproken, maar op de een of andere manier komt het nooit tot resultaat en zelfs meestal tot ruzie. Kun je mij een tip geven? Alvast bedankt!
Groet, Zahra
Lees het antwoord in “Zonder ruzie blijf je poetsen“
Ik heb een in te brengen kwestie.
Mijn partner heeft een relatie erbij en ik tolereer dat. Het is omdat ik merk dat hij mede daardoor leuker/opener/socialer/meer geïnteresseerd (al klinkt dat misschien vreemd) geworden is. Ik voel me echter wel eenzaam in het beleven/delen van deze situatie met bijv. vriendinnen. Er is weinig begrip, zeker niet als ik aangeef dat ik het afwisselend moeilijk en dan weer als oké beleef. Dan geeft mijn omgeving het sein: je kiest ervoor, dan moet je ook de consequenties dragen en niet zeuren. Terwijl je in een monogame relatie toch ook zo je eigen lastige situaties beleeft? Eén vriendin eist min of meer dat ik haar overtuig van het feit dat ik op deze manier gelukkig ben. Ik vind het mooi als mensen kritisch zijn vanuit de gedachte dat ze om mij geven, maar dit lijkt meer een stukje van haarzelf te zijn.
Ik woon in een klein plaatsje, waardoor ik niet geneigd ben mijn ‘geheim’ prijs te geven, maar ik merk dat ik het steeds meer ervaar als ‘alleen erin staan’, zoals ik al zei: ik voel me eenzaam. Ik kan niet helemaal mezelf zijn, open staan, zeg maar. Een stukje van mij is altijd verborgen voor de buitenwereld. Mijn (voorheen onze gezamenlijke) psycholoog weet er van en hij vindt het vooral belangrijk dat ik me ontwikkel in mijn assertiviteit (op meerdere vlakken kan ik dat goed gebruiken). Mijn partner is zoveel mogelijk open over de relatie en voelt zich vaak schuldig. Zijn er misschien mensen die in een vergelijkbare situatie zitten als ik en daarin willen delen?
Caroline, ik zou het heel fijn vinden als je reageert.
Groet, Alone.
Beste Alone, in “Een relatie erbij, polyamorie uit het verdomhoekje” vind je mijn antwoord:
Beste Caroline,
Ik heb een hele leuke vent en sinds kort samen men hem een kersvers zoontje. We zijn beiden heel communicatief en open ingesteld, wat we een belangrijke factor in onze relatie vinden. Toch botsen we de laatste tijd enorm op steeds weer hetzelfde onderwerp. We noemen het de ‘vorm/inhoud’ discussie. Vanuit mijn perspectief ziet dat er als volgt uit: Hij is gespannen van het werk en kan er niets meer bij hebben. Als ik dan een onderwerp inbreng wat blijkbaar ‘te veel’ is dan reageert hij heel primair met in mijn ogen stevige persoonlijke aanvallen. Als ik -bijv. na drie nachtvoedingen- zelf wat minder stevig in mijn schoenen sta, dan kan ik hier niet ‘boven staan’ of ‘slikken’, laat staan zien aankomen. Hij wil op zo’n moment vaak iets van mij horen wat ik hem niet kan geven omdat ik dan geblokkeerd word door zijn toon en persoonlijke aanval en niet het gevoel heb dat ik gehoord word. Pas later, na een paar uur of een dag, komt er bij hem uit wat er echt aan de hand is en dat b,ijkt vaak een factor die buiten mij ligt (mn. spanning op het werk). Desondanks escaleert het op dat bewuste moment toch volkomen en er gaan harde woorden over en weer. Woorden die veel afbreuk doen aan het wederzijds vertrouwen en meer kapot maken dan ons lief is. Als ik mijn grens aangeef (bijv. ik ben moe/nu niet, ik laat me niet uitmaken voor…’etc) kan hij deze niet of met moeite respecteren. Zijn versie is dat ik ‘te trots ben om toe te geven’, gevolgd door veel voorbeelden uit het verleden die ik meende samen al te hebben opgelost (ik ben meer het blik vooruit type dan de ouwe koe uit de sloot halen) en het niet klein te houden. Ik heb er moeite mee dat hij niet hoort wat ik tegen m zeg en ik kan niet omgaan met zijn opgefoktheid en persoonlijke aanvallen. Hij vindt dat ik meer moet meeveren en ‘de lat niet te hoog moet leggen’ en op zo’n moment moet reageren op ‘de inhoud’. Daar onstaat wat mij betreft de patstelling: juist op zo’n moment ben ik te moe of te kwetsbaar en zit meeveren er echt niet in en heeft hij niet de kracht mijn grens -die ik dan ook duidelijk aangeef- te respecteren. Het gaat me dan om hoe het wordt gezegd wordt, dat me tegen de borst stuit en hij vindt dat dat niet relevant is en krijgt niet het antwoord dat hij wil horen.
We zien beiden de potentie van onze relatie, genieten enorm van onze papa en mama rol en willen graag met elkaar in beter vaarwater komen. We houden enorm veel van elkaar. Wat staat ons in de weg? En hoe werken we dat weg?
Ik ben erg benieuwd of je ons een duwtje in de goede richting kan geven. Mijn gevoel zegt me dat we met een kleine duw in de juiste richting weer een heel eind kunnen komen.
Beste Lot,
Om het patroon waar jullie in raken te doorbreken, heb ik helaas geen simpele tip. Naar mijn praktijk komen voor een Relatie APK of een relatiegesprek (als je partner het belang er niet van inziet) lijkt mij een meer aangewezen weg.
Je zou wel kunnen afspreken om op een vast tijdstip in de week met elkaar een soort huisberaad te houden.
Maar ik denk dat dat onvoldoende is.
Caroline
Ik en mijn man zijn in een negatieve spiraal terecht gekomen die ons beide onrecht en pijn doet. We staan steeds minder open voor elkaar en interpreteren elkaars opmerkingen negatief. Hoe kunnen we leren weer open te staan voor elkaar zodat we uitgaan van de goede intenties van de ander en elkaar weer het voordeel van de twijfel kunnen geven?
Beste Hanneke,
Hierop kan ik zonder jullie te zien geen antwoord geven. Het is heel moeilijk om uit een negatieve spiraal te komen zonder hulp van buitenaf. Daarom lijkt het me een goed idee als je samen met je partner komt voor een Relatie APK of in je eentje voor een relatiegesprek.
Ik ben niet gelukkig in onze relatie, als ik dit gevoel wil delen met mijn man, beschouwt hij dit vaak als een persoonlijk verwijt, hij reageert emotioneel en zegt dat hij het juist veel beter vindt gaan en mijn ongenoegen helemaal niet herkent. Ik voel me daardoor niet erkent in mijn gevoel en heb de neiging de punten waar ik niet blij mee ben extra dik aanzet om hem te overtuigen. waardoor hij het nog minder herkent en het idee heeft dat ik alle dingen die wel goed zijn tussen ons niet zie. Hoe kan ik mijn gevoelens op een minder bedreigende manier uiten en constructiever reageren op de ontkennende reactie van mijn man als ik mijn gevoelens deel?
Zie hier mijn antwoord: Mijn partner ontkent ieder probleem
Mijn man irriteert zich vaak aan mijn huishoudelijk gedrag. Ik wil hem wel erkennen in zijn irritatie maar wil en kan niet mijn gedrag helemaal aanpassen zodat het precies zo is als hij wil. Hoe kan ik op een constructieve omgaan met kritiek van mijn man zonder dat ik steeds moet doen wat hij wil?
Ik denk niet dat dat kan. Als je partner je voortdurend bekritiseert, ondermijnt dat je zelfvertrouwen. Dat is niet iets waar je constructief mee om kunt gaan.
Je man zal moeten leren om op een andere manier om te gaan met zijn verlangens op het gebied van jullie huishouden en op moeten houden met jou te bekritiseren.
Beste Caroline,
Mijn man heeft een alcohol probleem en gebruikt daar incidenteel ook drugs bij. Hij slikt echter anti depressiva en dat gaat niet samen met de alcohol. Hij is regelmatig de weg kwijt, niet aanspreekbaar, ligt spastisch in bed. Hij is een stiekeme drinker, voornamelijk in zijn eentje op zolder als ik al op bed lig. Hij beloofd steeds van de drank af te blijven, heeft spijt, maar doet het toch steeds weer. Hij is een tijdje in therapie geweest bij een psycholoog, maar hij vertelde daar alleen maar dat het goed ging. Hij wil geen hulp, zegt geen probleem te hebben. Ik hou zielsveel van hem, en ik weet hij ook van mij. Toch trek ik dit niet. We hebben een jong kindje, en ik wil geen laveloze papa cq partner. Hoe kan ik tot een oplossing komen? Zonder drank hebben we het best heel leuk samen, maar dit probleem komt nu al wekelijks voor…
Lees hier mijn reactie: Man met alcoholprobleem
mijn vrouw is in de overgang en is gaande weg de afgelopen jaren zo sterk veranderd dat ze niet meer de persoon is waar ik 7 jaar geleden verliefd op ben geworden. zonder al te veel details te vermelden kan ik de situatie niet meer aan.
We glijden steeds verder uit elkaar en het einde is dichterbij dan een mooi samen leven waar we beiden aan dachten toen we aan deze 2e relatie zijn begonnen.
Ik heb veel gelezen over de overgang bij vrouwen en heb aan de hand daarvan geprobeerd om op elk mogelijke manier rekening te houden met alle veranderingen in en rondom haar lichaam en geest.
In huis probeer ik zoveel mogelijk, naast mijn werk, mee te helpen en voor de broodnodige vakanties te zorgen.
Mijn jongste zoon is om deze reden ook vervroegd het huis uit gegaan ( een gezamenlijke beslissing ) maar ook dit mocht niet baten.
Hoe kan ik deze relatie nog redden?
Ik ben bereid om er mega veel voor op te offeren en te doen, echter haar boosheid op alles en iedereen maakt me gek tot waanzin aan toe
Zelfs medicatie helpt niet of nauwelijks
Hoe ga ik hier als man mee om ?
Zie mijn reactie: is het wel de overgang?
bedankt voor,….?…. het lezen dan maar (positief blijven )
en verder voor het zwijgen in alle toonsoorten
hier krijg je een ” luisterend oor” zal ik dan maar denken
en verder?
succes met je site,………………………………..!
Ik was ook wel benieuwd naar de reactie, eigenlijk. Begin zelf in de overgang te raken en zie er nogal tegenop, vooral ook omdat ik toch al niet de meest stabiele persoon ben qua emoties
) dus hoe bereid ik mijn partner hierop voor 
)
Marga
Een dergelijke extreme verandering van karakter door de overgang, daar ben ik niet bekend mee en kan ik ook weinig over zeggen.
Heb je al eens met een derde gepraat over je situatie? Als jij het niet meer aankunt, lijkt het me de aangewezen weg om naar je huisarts te gaan en iemand in te schakelen die hier ervaring mee heeft. Gezien je -licht agressieve- reactie op het feit dat je mijn reactie niet hebt gezien omdat ik hem wel had geplaatst, maar geen link onder je stukje had gezet- lijkt me dat er ook de mogelijkheid bestaat dat het veranderen van de relatie met je vrouw niet alleen een hormonale kwestie is maar de dynamiek tussen jullie ook een rol speelt.
Hallo Caroline, Ik heb een vraag ik hoop dat uw mijn vraag kan beantwoorden. Ik heb inmiddels 10 jaar een relatie met me huidige vriend. Het gaat opzich wel redelijk maar het kan altijd beter. Ik ben 28 en hij is 40 jaar. Me vriend van 40 jaar oud woont nog steeds bij z’n vader en moeder. Ik heb het gevoel dat hij helemaal niet wil samenwonen. Dat hij z’n vader en moeder niet los kan laten ofzo. Toen ik tegen hem zei dat ik er een punt achter wou zeggen zei hij dat ik hem in de steek liet. Maar ik heb het gevoel dat hij me meer in de steek laat. Ik bedoel we al 10 jaar samen en we wonen nog niet samen. Elke keer als ik over ‘samenwonen en een huikopen’begon te praten dan krijgen we altijd ruzie. Ik wil heel graag een toekomst opbouwen maar het lijkt wel alsof hij dat niet wil. Ik ben stiekem maar alvast me eigen toekomt aan het uitstippelen want als we volgend jaar nog niet samenwonen dan trek ik toch de stekker uit onze relatie. Ik heb gewoon het gevoel dat hij me aan het lijntje aan het houden is. Want hij weet heuns wel dat geen enkle vrouw hem aantrekkelijk zal vinden gewoon vanwege het feit dat ie nog steeds bij z’n vader en moeder woont. Maar ik kan wel tegen hem gaan zeggen van ik ga wel bij je weg want ik kan op deze manier geen toekomst met je opbouwen. Weetje wat me vriend dan zou zeggen? “Nou dan ga je toch!!” De kans is groter dat hij eerder voor z’n vader en moeder kiest dan voor mij. Ik weet echt niet wat ik ermee aan moet. Kan iemand mij hiermee helpen want ik ben zo ongelukkig in deze relatie met hem. Groetjes anoniempje
Wij hebben steeds gedoe over de kachel. Hij wil 17,5 graden maximaal. Ik heb t dan koud. En van kou word ik mopperig. Ik wil de kachel omhoog naar 18,5. Dan gaat mijn man hoesten en wordt hij mopperig. We komen hier niet uit en het wordt echt een irritatiefactor tussrn ons. (uiteraard heb ik sokken, warme kleren etc aan)
Ik ben een jongen van 23 jaar en de gedachte om te gaan samenwonen is erg aanwezig. De gedachte alleen al maakt me soms overstuur. Mijn vriendin wil binnen 1 jaar gaan samenwonen en ik zie dat niet zitten. Ze geeft vaker aan dat ik van mijn bindingsangst moet afstappen. Heb ik bindingsangst? waarschijnlijk wel, want ik krijg het benauwd bij de gedachte om mijn lot in de handen van 1 persoon te leggen. Verder moet ik zeggen dat ik bijna klaar ben met mijn hbo opleiding en mijn vriendin (die 1 jaar jonger is) is tegen die periode al een half jaar klaar met haar universitaire opleiding in recht. Verder zit het me dwars dat ze ook het geld apart wil houden terwijl (vroeger?) altijd de inkomens in 1 potje komen. Nu vindt ik het bv erg hypocriet dat ze meer verdient dat ze opeens gedeelde lasten wil doen.
Daarnaast moet ik zeggen dat mijn onvoorwaardelijke vertrouwen langzaam begint weg te sijpelen terwijl ik daar niet echt een rede voor gekregen heb in de 4 jaar dat we reeds samen zijn. Van te voren was ik zelden jaloers, maar toch heb ik het gevoel dat ik nooit 100% iemand moet (en mag) vertouwen. Als ik hierover praat krijg ik dan ook altijd te horen wat ik wil horen. (tuurlijk niet schatje). Hetzelfde gewenste antwoord dat een vrouw geeft als ze vraag of ik de leukste persoon ter wereld ben of dergelijke.
begrijp me niet verkeerd, ik heb nog nooit zoveel voor een meisje overgehad of soortgelijke gevoelens voor een meisje gehad. Toch wil ik de laatste tijd steeds minder openlijk over prive onderwerpen praten, omdat ik ergens het gevoel heb dat het tegen me gebruikt kan worden o.i.d.
Verder valt me meer dan eens op dat als ze op mijn PC zit en ik een sigaret rook, dat als ik terugkom ze snel iets wegklikt? Zou ze me zitten te controleren? vast wel, mijn vriendin was namelijk altijd jaloers aangelegd. Ze ontkent dit laatste overigens altijd.
Ik ben verder ook iemand die na een hele dag werken het ook wel eens fijn vind om geen contact met vrienden of met vriendin te hebben, deze behoefte krijg ik steeds meer. Gewoon relaxt op de bank doen wat ik zelf wil doen (vaak vrij weinig activiteit, beetje gamen, etc)
Behalve het jaloerse gedeelte, claimt ze veel van mijn tijd. Dit vind ik logisch gezien we zo lang samen zijn. Maar ik heb het idee dat het nooit goed is. In het begin was het probleem dat ik mijn vrienden te veel zag, en nu ik haar zowat 4-5 x per week zie en mijn vrienden nauwelijks, zeurt ze nog steeds dat ik haar te weinig aandacht geef en dat ik doe als of ze niet bestaat / belangrijk is. Gezien ik duidelijk heb gemaakt dat ik duidelijk voor haar kies, en niet alle vrij tijd aan vrienden besteed, vind ik dat altijd moeilijk om op te reageren. Als ik mijn leven met een vrouw zou delen, dan is het met haar. Puur omdat ik van haar houdt en ik haar waardeer zoals ze is. het gaat me niet oppervlakkig over haar uiterlijk, want dat is niet waarom ik haar gekozen had. Ik wou een meisje dat zich niet meteen blootgeeft en die serieus met school / toekomst bezig is. Ik heb in mijn verleden moooie vrouwen gehad (model, miss) en zou mijn huidige vriendin absoluut niet willen ruilen voor een materialistisch poppetje.
Als het over onze toekomst gaat, voel ik me op een of andere manier altijd bedreigd. Meer dan eens is het uitgelopen in een dikke ruzie. Er waren momenten dat ik op zon moment niet meer de controle over mezelf heb, en dat ik het ook een paar keer uit gemaakt heb (op niet al te nette manier). Altijd is ze teruggekomen, altijd deed ZIJ de moeite om er weer iets van te maken. Zo stond ze een keer naar mijn bijbaantje als nachtportier midden in de nacht in de stromende regen buiten op mij te wachten om het goed te maken. Als ik niet zie dat ze echt om me geeft, ben ik dan blind? waarom vertouw ik haar niet 100% waarom wil ik niet samenwonen?
Verder vind ik het verschrikkelijk om naar mijn schoon ouders te gaan. Ik betreed het huis altijd met een zucht.
dagelijks denk ik er aan om de rest van mijn leven als een vrijgezel te leven. Dat ik meer plezier in het leven heb dan dat ik ga samenwonen. Dat mijn leven in een sleur gaat veranderen waar ik niet onder uit kom.
Nu mijn vriendin voor afstudeerstage naar aruba gaat voor 10 weken weet ik niet wat ik moet doen. Ik ga er niet van uit dat daar iets gaat gebeuren, want die kans heb je in NL immers ook. waar het me om gaat is, dat toen ik een stageplaats aangeboden kreeg (VS + canada) voor 3 maanden, ze er op tegen was en altijd zei ik dat niet moest doen als ik een vriendin heb. Nu doet ze zelf precies hetzelfde. Als ik haar herrinner aan haar eigen woorden, refereert ze IEDERE KEER naar een andere situatie waarin ik (als bijbaan) op een cruiseship kon werken) dit laatste is 1 x ter sprake geweest en nooit serieus. Die stage in VS+canada was wel serieus en daar heb ik het vaker over gehad. Iedere x als ik daar over gegin refereert ze weer naar het cruiseship verhaal, (terwijl ik haar nu al 1000x gezegd heb dat ik dat niet bedoel). Toch haalt ze dat kutschip iedere keer er weer bij als ik praat over dat ze mij vroeger dingen verboden heeft.
Mijn gevoel zegt gewoon dat ik beter vandaag dan morgen moet ophouden met de relatie. Mijn gevoel heeft me zelden in de steek gelaten, alleen in relaties en het inschatten van belangen in relaties is nooit mijn sterke punt geweest. Op de ene of andere manier komt dit gevoel rond de kersdagen altijd extra ter uiting. Als ik mijn relatieverleden er bij betrek, heb ik zelf een aantal relaties in november / begin december beëindig. (Als ik nu 7 jaar later kijk naar die meisjes, heb ik destijds een goede keuze gemaakt, anders zat ik nu ook in de stront.
nu heb ik dan eindelijk een meisje dat “slimmer” is dan mij of in ieder geval haar uiterste best doet op school en de beste punten haalt. En is het nog steeds niet goed? Ligt het misschien eraan dat ik het gevoel heb dat vrouwen nooit tevreden zijn? 1 jaar geleden gaf mijn vriendin aan dat ik alleen meer moest smssen, bellen en mijn vrienden niet meer moet zien dan dat ik haar zie. Nu ik al die dingen voldaan heb (en meer) is het weer niet genoeg ik krijg ik alsnog te horen dat ik niet laat zien dat ik van haar hou. Ik maak alle tijd voor haar vrij en knuffel haar en laat zien dat ik van haar houd.
Is dit herkenbaar bij jullie?