Vraag:
Hoe hou je je relatie leuk als de een werkeloos wordt en de ander (gelukkig) nog steeds een drukke fulltime baan heeft. Als de een (gelukkig) heel relaxed is onder zijn werkeloosheid is en de ander steeds ongeduldiger wordt. (Doe iets! Al is het maar vrijwilligerswerk
Antwoord
Werkloosheid leidt makkelijk tot passiviteit. Uitgesloten zijn uit het arbeidsproces tast een mens aan in zijn wortels, in zijn bestaanszekerheid en soms zelfs in zijn in zijn reden tot bestaan.
Dat de ander gewoon een baan heeft en voor het gezinsinkomen zorgt, kan leiden tot een overdreven nonchalance of tot somberheid over de eigen levensinvulling.
Er zijn situaties waarbij de ene partij voltijds werkte en het hele huishouden voor haar rekening neemt, terwijl de ander zich steeds verder terugtrekt uit de relatie (en het gezin).
Nu jij je als de actieve partij stoort, is er waarschijnlijk meer aan de hand dan dat er alleen niet gewerkt wordt. Als jouw werkloze partner ervoor zorgt dat het hele huishouden gedaan wordt, het huis wordt onderhouden en de kinderen aandacht en zorg krijgen, vermoed ik dat jij veel minder ongeduldig zou zijn.
Het is duidelijk nodig dat er in deze situatie wat gebeurt. Een relatie is in balans als geven en nemen in balans zijn. Dat gebeurt niet altijd vanzelf. Daarover moeten soms harde onderhandelingen gevoerd worden. Soms komt je partner pas in beweging als je consequenties verbindt aan zijn of haar gedrag.
Als je partner geen eigen geld verdient en afhankelijk is van jouw salaris, heb je bijvoorbeeld een machtsmiddel in handen om actie af te dwingen.
Maar strijd is natuurlijk pas aan de orde als ‘zachtere’ manieren niet werken. Je zou beginnen met onderzoeken wat je kunt doen om het natuurlijke verlangen om een actieve en nuttige bijdrage te leveren aan de samenleving bij de ander te laten opflakkeren.
Op mijn website kun je het sollicitatiehandboek Verdien geld met werk waarvan je houdt kopen, waarin oefeningen staan rond onder andere je levensdoel, die jullie samen zouden kunnen doen. Je partner krijgt in het boek handvatten om werk te vinden waar hij/zij echt gelukkig van wordt.
Het kan ook zijn dat jij je eigen behoefte aan rust op je partner projecteert.
Stel je partner voor dat jij ook een dag in de week minder gaat werken en vraag hoe jullie dat eens financieel zullen gaan oplossen. Valkuil is namelijk dat jij steeds actiever wordt en je partner steeds passiever. Door een omgekeerde beweging te maken, kan je dat patroon doorbreken.
Waarschijnlijk is het ook goed om te kijken of de taken in huis op dit moment wel naar jouw zin verdeeld zijn en je partner duidelijk te maken dat het erg fijn is wanneer jij als fulltime-werkende lekker gepamperd wordt zolang de ander geen baan heeft.
Caroline
Een herkenbaar artikel Caroline. Een situatie die bij ons (gedeeltelijk) speelt. Ik doe werk waar ik van hou, maar geen tot weinig geld mee verdien. Terwijl mijn lief werk doet wat hij liever niet doet, maar veel geld mee verdient.
Voor mij voelt dit prima, maar voor hem is de balans weg en voelt het als onrechtvaardig. In zijn ogen moet hij hard werken om het gezin op orde te houden terwijl ik (in zijn ogen) maar wat doe. Dit punt komt toch steeds weer terug.
Hartelijke groet,
Denise
Volgens mij zijn er maar heel weinig mensen die op hun sterfbed denken: “Had ik maar wat meer gewerkt in mijn leven….” Na grote ingrijpende gebeurtenissen hoort men vaak over herijking van prioriteiten.
Dit overwegende is het misschien verstandig om “Uitgesloten zijn uit het arbeidsproces tast een mens aan in zijn wortels, in zijn bestaanszekerheid en soms zelfs in zijn in zijn reden tot bestaan” enigszins te relativeren. Perceptie is alles en ik ben me bewust van finaciele- en sociale druk die op mensen wordt uitgeoefend of die men zelf kan voelen.
Mijn punten:
Werk is maar werk,
Geld is maar middel en rekeneenheid – maar toch belangrijk,
Status is maar zo belangrijk als je het zelf vindt,
Als zingeving voortkomt uit een arbeidsrelatie met een anonieme organisatie lijkt me dat echte armoede.
Mijn suggestie – helaas niet meteen voor iedereen toepasbaar:
Wij hebben jaren geleden het besluit genomen een buffer op te bouwen – een jaar “leven” (=hypotheek, eten, gas, electra, water, sporten etc.) achter de hand voor dit soort eventualiteiten. Dat, samen met nogal zuinig leven, geeft veel ademruimte en houdt spanning binnen de perken.
Verder helemaal eens met verhaal over taakverdeling in huis etc. alhoewel het als Koos Werkeloos ook lekker is om eens niet te hoeven koken….
Hoi Caroline,
Ik kan mijn antwoord op mijn vraag niet meer terugvinden (maandag gesteld).
De vraag is dat ik het moeilijk vind een lange relatie leuke en goed te houden en moedeloos wordt van altijd de aanjager te moeten zijn. Heb hier in gehandeld van heel actief tot meer afwachtend om ruimte te laten ontstaan in de relatie. Beweging komt er niet echt (hij is ook nog ‘ns een x al een jaar thuis…)
Hallo Caroline,
Ik heb inmiddels 2 en half jaar een relatie met een zakenman met een groot bedrijf.
Na mijn scheiding ben ik terechtgekomen in een uitkering.
Ik soliciteer regelmatig maar het lukt me niet om aan het werk te komen.
Mijn zoon is inmiddels 13 jaar, en ik ben er altyd voor hem geweest, carriere vond ik niet belangrijk.
Ikzelf ben 15 jaar zelfstandig ondernemer geweest.
Nu reizen we de hele wereld af, en ik krijg alles wat mijn hartje begeert.
Graag zou ik willen samenwonen maar mijn vriend wil dit niet.
Hij wil blijven latten, en wil niet volledig voor ons gezin opdraaien.
Een uitkering zet je in een hele afhankelijke positie en afgelopen nov, moest ik bij de sociale recherche komen, doordat zei de porsche van mijn vriend vaak voor de deur zagen staan.Zei dachten dat wij samenwoonden.
Op dit moment weet ik even niet meer of ik met deze relatie wil doorgaan.
Het is nu een paar maanden later…… hoe is het gegaan?
Ga een eigen leven leiden, en zoek een partner die zorgzaam voor jullie beiden is.