Antwoord

Hallo anoniempje,

Eigenlijk geef je het antwoord zelf al. Je vriend heeft de afgelopen tien jaar de kans gehad om zich los te maken van zijn ouders en apart te gaan wonen (met of zonder jou). Dat hij dit niet heeft gedaan, is een feit waar je conclusies uit moet trekken. Het heeft geen zin om nog een jaar te wachten, want er gaat heus niets veranderen.
Er zijn vaak interessante, onderliggende dingen aan de hand met mannen en vrouwen die hun ouders niet verlaten, maar bij ze blijven wonen.
Dat heeft niets te maken met jou.

Maar jij wordt er wel ongelukkig van, vooral omdat het je duidelijk maakt dat jouw vriend niet de plek in zal nemen van hoofd van zijn eigen gezin.
Sommige mensen houden er niet van om alleen te wonen, maar jij hebt aangegeven dat je graag met hem wilt samenwonen en hem een nieuwe veilige plek wil geven, dus dat kan het ook niet zijn.
Op de een of andere manier is jouw vriend niet ‘vrij’ om te gaan. Als hij dat zelf ook als een probleem ziet, zou je kunnen overwegen over dit onderwerp eens een familieopstelling te doen, bijvoorbeeld bij mijn collega Bert Terpstra, op zijn site familieconstellaties kun je het een en ander lezen.

Helaas moet ik je dus zeggen dat nog een jaar wachten geen enkele zin heeft. Daar gaat niets door veranderen. Al kan het zijn dat jij dat jaar nodig hebt om de moed te vinden om deze relatie definitief los te laten en op zoek te gaan naar een man die wel beschikbaar is.

Veel sterkte,

Caroline

Antwoord
Ik heb nog niet eerder gehoord van zo’n sterke persoonlijkheidsverandering door de overgang. Dus ik vraag mij af: is het wel de overgang? Mijn ervaring is dat woede altijd ergens vandaan komt en dat het goed is om op zoek te gaan naar de oorzaak ervan. Eén ding lijkt me duidelijk: jij bent niet de oorzaak van haar woede. Misschien doe je zelfs wel te veel je best om het haar naar de zin te maken. Om je zinvolle tips te kunnen geven, zal ik jullie echt moeten zien op mijn praktijk voor een Relatie APK. Je kunt ook alleen komen voor een relatiegesprek.

Antwoord:
Het belangrijkste probleem met verslavingen is meestal dat degene met de verslaving het probleem ontkent. Ik lees dat hij al meerdere malen beloofd heeft dat hij van de drank af zal blijven, maar toch telkens weer gaat drinken. Zijn beloften zijn dus niets waard.
Dat je nu de vraag aan mij stelt, betekent dat je zijn beloften ook niet langer gelooft. De enige kans die je in mijn ogen maakt op een verandering, is door te stoppen met praten en in actie te komen.
Dat hij zijn beloften niet nakomt, vraagt om consequenties.
Waarschijnlijk zie je enorm op tegen de actie die nu van je nodig is, want je voelt aan je water dat jouw actie er ook toe kan leiden dat je huwelijk afgelopen zal zijn.

Liefde
Liefde alleen is niet genoeg. Je wilt een man die verantwoordelijkheid voor zichzelf neemt en dat doet jouw man nu niet. Zolang jij niet in actie komt, verandert hij zeker niet.

Actie
Jouw actie kun je alleen uitvoeren als je werkelijk genoeg hebt van de situatie en ook het risico durft te nemen op het einde van je huwelijk. Voor jou en je kind is het niet goed als je hem nog langer de hand boven het hoofd houdt. Het wordt tijd dat jij verantwoordelijkheid voor jezelf en je kind neemt.

Vertrek
Aangezien een man die beloftes doet en ze niet nakomt waarschijnlijk ook niet uit zichzelf de echtelijke woning zal verlaten, betekent dat dus dat jij met je kind moet vertrekken. Dat is de enige manier waarop je een kans maakt dat hij eindelijk iets aan zijn verslaving gaat doen.

Kliniek
Het klinkt alsof je partner opgenomen moet worden in een verslavingskliniek. Hij heeft serieuze behandeling nodig met goede doktersbegeleiding. Jullie vertrek kan bij hem de knop omzetten en de aanleiding zijn om zich te laten opnemen. Het kan ook betekenen dat hij helemaal in elkaar zakt en zonder jouw zorg nog verder afglijdt.

Risico
In mijn ogen is dat een risico dat je moet nemen. Je situatie is onhoudbaar, dit is voor jou niet op te brengen. Als je man een alcoholprobleem heeft, heb jij dat eigenlijk ook. Je wordt meegezogen in zijn probleem en zorgt onvoldoende voor jezelf.

Huisarts
Ik raad je aan om maandag meteen een afspraak te maken met je huisarts en dit aan hem of haar voor te leggen. Vraag wat hij of zij kan doen om je partner over te halen om hulp te zoeken. En schakel je familie en/of je vrienden in en ga tijdelijk ergens anders wonen.

Ik wens je heel veel sterkte

Antwoord
Het is een interessant fenomeen dat als een van de twee aangeeft zich niet gelukkig te voelen in de relatie, de ander zich vaak aangevallen voelt. Dat komt deels doordat we ons wel degelijk verantwoordelijk voelen voor elkaars gevoel. Waar we ook vaak mee te maken krijgen, is dat de ander gaat ontkennen dat er wat aan de hand is en dat wij dan van de weeromstuit ons probnleem nog veel groter gaan maken, om er maar aandacht voor te krijgen.

Ontkennen
Sommige mensen ontkennen liever problemen, mogelijk omdat ze in actie zouden moeten komen als ze een probleem zouden erkennen. Hun strategie om te overleven, is te doen alsof er niets aan de hand is en de werkelijkheid rooskleuriger te maken dan hij is. Echter die ontkenning heeft meerdere negatieve effecten. Om te beginnen gaat de partner de problemen dus opblazen. effect. Door de ontkenning gaat de partner zich bovendien sterk afhankelijk voelen.

Afhankelijkheidspatroon
Het is in jouw geval helder dat je in een afhankelijkheidspatroon terecht bent gekomen waarin je partner bepalend is geworden voor wat er wel en wat er niet serieus genomen wordt.

Vragen
Vragen die jij jezelf kunt stellen:
* In hoeverre erken jij zelf dat je ongelukkig bent in je relatie?
* In hoeverre heb je je partner nodig om jouw ongeluk te erkennen?
* Wanneer neem je jouw eigen gevoel serieus om er echt wat mee te doen?

Advies
Aangezien je aangeeft dat dit al een tijdje speelt en je al op verschillende manieren bij je partner aandacht hebt gevraagd voor het probleem, raad ik je aan om je aandacht nu echt op jezelf te richten. Ga dus zelf op gesprek bij een relatiecoach of relatietherapeut om te kijken naar wat er bij jou speelt en of daar iets aan te doen valt. Heel veel problemen die mensen ervaren in hun relatie, gaan namelijk niet over hun relatie, maar over henzelf.
Hier vind je meer informatie over de individuele relatiegesprekken
die ik voer met mensen.

Kennelijk kan je partner wegkomen met zijn gedrag zonder dat dat consequenties heeft.

Aangezien hij blijkbaar nooit gedrag vertoont dat je kunt belonen, is de enige manier om hem te stimuleren die overblijft: straffen. Ik zou eens nadenken over geschikte consequenties. Sommige mensen doen nu eenmaal niet snel iets uit zichzelf, ze moeten daar op een bepaalde manier toe gedwongen worden.

Het is natuurlijk de vraag of je zin hebt in een partner die niet uit zichzelf een deel van de taken in het huishouden op zich neemt. Manifesteert dit gedrag zich ook op andere terreinen? Moet jij bijvoorbeeld ook de gezinsadministratie doen?

Blijkbaar is hij toch niet zo leuk is dat je zijn huishouden wilt doen.
Dus: zet alles op alles om hem zijn taken op zich te laten nemen. Neem jezelf in deze serieus en bedenk verschillende strategieën om dat te bereiken. Overwin je aversie tegen strategisch denken en handelen en ruzie maken. Laat het huishouden spaak lopen door zelf ook niets meer te doen.

Succes!

Antwoord:
Ik kan me goed voorstellen dat dit een onderwerp is waar iedereen een eigen mening over heeft en waar je niet vrij over kunt praten. Je bent echter niet de enige die worstelt met de voor- en nadelen van polyamorie. In mijn netwerk ken ik ondertussen meerdere mensen die zich bezig houden met polyamorie en daar ook congressen over organiseren. Via hen kan je mogelijk ook in contact komen met anderen die net als jij op een realistische manier kijken naar deze relatievorm. Leonie Linssen schreef er zelfs een boek over. Kijk eens op haar website.

Antwoord:
Wat maakt dat je na acht jaar op dit moment deze vraag stelt?
Ben je bang dat je vriend nu, na al die jaren toch voor zijn vrouw gaat kiezen?
Of heb je last van je geweten?
In feite wordt jullie ‘buitenechtelijke relatie’ met tegenzin door de vrouw van je vriend getolereerd. Ze dreigt met scheiden, maar doet het niet. Blijkbaar wil ze uiteindelijk die ultieme conclusie niet verbinden aan het gedrag van jouw vriend en weet hij dat ook.
Hij weet hoe zij zich voelt en dat is voor hem geen reden om met jou te stoppen. Jij weet hoe zij zich voelt en dat is voor jou geen reden om met hem te stoppen. Er zijn vast mensen die daar een moreel oordeel over hebben. Ik voel dat zelf op dit moment niet. Ik ga je dus niet adviseren over stoppen of doorgaan met deze relatie.
Het enige zinvolle wat ik kan bedenken, is dat jij de vrouw van je vriend bedankt voor het feit dat je al die jaren een deel van zijn tijd, liefde, aandacht en genegenheid krijgt. Je kunt dat in eerste instantie gewoon in je zelf doen, dus zonder dat zij erbij hoeft te zijn.
Ontdek wat er met jou gebeurt als je haar vanuit je hart bedankt voor de fijne tijden die jij met haar man beleeft.
Ik denk dat het je goed zal doen.

Antwoord
Nee, het is niet allemaal jouw schuld. Hij is er net zo goed verantwoordelijk voor als jij dat jij zwanger bent geworden. Misschien nog wel meer, want ik lees dat je het niet helemaal wilde.
Het is bijzonder frustrerend en oneerlijk dat hij jou er alleen voor heeft laten staan.
Aangezien sommige mensen echt niet in staat zijn om hun eigen verantwoordelijkheid te dragen, helpt het jou ook niet om je daar mee bezig te houden.
Wat ik je kan aanraden, is een keer bij een goede opsteller een familieopstelling te doen over de relatie en de dode kinderen, zodat jij het voor jezelf kunt afsluiten.

Soms doe je volledig terecht een beroep op de support van je partner en krijg je toch niet wat je nodig hebt.
Dat is zwaar om te dragen. Zeker als je, zoals jij, moet zien te verwerken dat je twee kinderen hebt verloren.

Schuld
Je maakt het onnodig zwaar als je ook nog eens jezelf de schuld ervan geeft dat de ander het laat afweten.
Daar ben jij niet verantwoordelijk voor. Jij bent verantwoordelijk voor jouw deel, hij voor het zijne.

Steun
De manier waarop je om steun vraagt, kan soms wel een kleine bijdrage leveren aan de kans om daadwerkelijk steun te krijgen. Steun afdwingen lukt maar zelden.

Antwoord
Werkloosheid leidt makkelijk tot passiviteit. Uitgesloten zijn uit het arbeidsproces tast een mens aan in zijn wortels, in zijn bestaanszekerheid en soms zelfs in zijn in zijn reden tot bestaan.

Dat de ander gewoon een baan heeft en voor het gezinsinkomen zorgt, kan leiden tot een overdreven nonchalance of tot somberheid over de eigen levensinvulling.

Er zijn situaties waarbij de ene partij voltijds werkte en het hele huishouden voor haar rekening neemt, terwijl de ander zich steeds verder terugtrekt uit de relatie (en het gezin).

Nu jij je als de actieve partij stoort, is er waarschijnlijk meer aan de hand dan dat er alleen niet gewerkt wordt. Als jouw werkloze partner ervoor zorgt dat het hele huishouden gedaan wordt, het huis wordt onderhouden en de kinderen aandacht en zorg krijgen, vermoed ik dat jij veel minder ongeduldig zou zijn.

Het is duidelijk nodig dat er in deze situatie wat gebeurt. Een relatie is in balans als geven en nemen in balans zijn. Dat gebeurt niet altijd vanzelf. Daarover moeten soms harde onderhandelingen gevoerd worden. Soms komt je partner pas in beweging als je consequenties verbindt aan zijn of haar gedrag.

Als je partner geen eigen geld verdient en afhankelijk is van jouw salaris, heb je bijvoorbeeld een machtsmiddel in handen om actie af te dwingen.

Maar strijd is natuurlijk pas aan de orde als ‘zachtere’ manieren niet werken. Je zou beginnen met onderzoeken wat je kunt doen om het natuurlijke verlangen om een actieve en nuttige bijdrage te leveren aan de samenleving bij de ander te laten opflakkeren.

Op mijn website kun je het sollicitatiehandboek Verdien geld met werk waarvan je houdt kopen, waarin oefeningen staan rond onder andere je levensdoel, die jullie samen zouden kunnen doen. Je partner krijgt in het boek handvatten om werk te vinden waar hij/zij echt gelukkig van wordt.

Het kan ook zijn dat jij je eigen behoefte aan rust op je partner projecteert.
Stel je partner voor dat jij ook een dag in de week minder gaat werken en vraag hoe jullie dat eens financieel zullen gaan oplossen. Valkuil is namelijk dat jij steeds actiever wordt en je partner steeds passiever. Door een omgekeerde beweging te maken, kan je dat patroon doorbreken.

Waarschijnlijk is het ook goed om te kijken of de taken in huis op dit moment wel naar jouw zin verdeeld zijn en je partner duidelijk te maken dat het erg fijn is wanneer jij als fulltime-werkende lekker gepamperd wordt zolang de ander geen baan heeft.

Caroline